رطبى در بزرگى مانند سبوهاى بزرگ باشد و مويز و انارش به قدر دلوهاى بزرگ و شاخه‌هاى ايشان از طلا باشد و مجمرهاى ايشان از درّ و مرواريد . 436 اللّهمّ ارزقنا . نهم : بيان گل و رياحين و عطرها . فرمود : وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ جَنَّتانِ تا ذَواتا أَفْنانٍ ، 437 يعنى از براى آن كه بترسيد از مقام پروردگار خود دو باغ و گلشن و بوستان است كه داراى جميع فنون و اقسام ميوه‌ها و گياه‌ها و گلهاست . باز فرمود : دُونِهِما جَنَّتانِ تا مُدْهامَّتانِ : 438 و پست‌تر از آن دو جنت كه ذكر شد دو جنت است در نهايت سبزى و خرمى . و در آيات بسيار بسيار فرمودند : جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ : جنت‌هاست كه جارى مىشود از زير آن نهرها . و اصل معنى جنت باغ و بوستان و گلشن است و به جهت بسيارى اشجار و سبزه و رياحين و آبها و نهرها ، از براى بهشت لفظ جنت وضع فرمود و به جز اين نامى ندارد مگر به اضافه مثل جنّات عدن ، جنات خلد ، جنات فردوس و هكذا و هم به جهت آنكه لازمهء باغ و سبزه و رياحين و گلشن ، سير و صفا و تردماغى و خوش‌حالى و شادى و فرحناكى است نام بهشت را جنت گذاشتند . در عين الحيوة است : رسول خدا ( ص ) فرمود اگر زنى از زنان بهشت در شب تار مشرف شود از آسمان اول به زمين هرآينه بوى خوش او به مشام جميع اهل زمين برسد . 439 و صادق ( ع ) فرمود طوبى درختى است در بهشت ، اصلش در خانهء امير المؤمنين ( ع ) است و در هر خانهء هر شيعه شاخى از شاخه‌هاى آن هست و هر برگى از آن امّتى را سايه مىكند . 440 و فرمود : حضرت رسول ( ص ) فاطمه را مىبوسيد . عايشه را بد آمد ، گفت چرا اين قدر مىبوسى زن شوهردار را . فرمود اى عايشه در شب معراج داخل بهشت شدم و جبرئيل مرا به نزد طوبى برد و از ميوهء آن به من داد تناول نمودم . پس خدا آن را آبى ساخت در پشت من . چون به زمين آمدم با خديجه نزديكى كردم و حامله شد به فاطمه . پس هر وقت كه فاطمه را مىبوسم بوى درخت طوبى از او استشمام مىكنم . 441 از اين حديث شريف و احاديث پيش پيدا و از آيات فِيها ما تَشْتَهِيهِ الْأَنْفُسُ 442 هويدا است كه سر تا پاى بهشت و سر تا پاى اهل بهشت و هر چيز عطر و معطر است . ابو بصير به صادق ( ع ) عرض كرد مرا مشتاق بهشت گردان . فرمود كه بوى خوش بهشت از هزارساله راه مىآيد و احساس مىشود . 443 و ايضا در حديث كوثر فرمود و بوى خوش آن از هزارساله راه احساس مىشود و كسى كه از آن مىآشامد هر بوى خوشى